uitstorten in woordenboek Nederlands

  • uitstorten

    Betekenissen en definities van "uitstorten"

    Grammatica en verbuiging van uitstorten

    • uitstorten (weak in -t, separable)
    • (Verb) Conjugation of uitstorten
      infinitive uitstorten
      main clause subordinate clause
      present tense past tense present tense past tense
      1st person singular stort uit stortte uit uitstort uitstortte
      2nd person singular stort uit stortte uit uitstort uitstortte
      3rd person singular stort uit stortte uit uitstort uitstortte
      plural storten uit stortten uit uitstorten uitstortten
      subjunctive sing.1 storte uit stortte uit uitstorte uitstortte
      subjunctive plur.1 storten uit stortten uit uitstorten uitstortten
      imperative sing. stort uit
      imperative plur.1 stort uit
      participles uitstortend (hebben) uitgestort
      1) Archaic.
    • Inflection of uitstorten (weak, separable)
      infinitive uitstorten
      past singular stortte uit
      past participle uitgestort
      infinitive uitstorten
      gerund uitstorten n
      verbal noun —
      main clause subordinate clause
      present tense past tense present tense past tense
      1st person singular stort uit stortte uit uitstort uitstortte
      2nd person sing. (jij) stort uit stortte uit uitstort uitstortte
      2nd person sing. (u) stort uit stortte uit uitstort uitstortte
      2nd person sing. (gij) stort uit stortte uit uitstort uitstortte
      3rd person singular stort uit stortte uit uitstort uitstortte
      plural storten uit stortten uit uitstorten uitstortten
      subjunctive sing.1 storte uit stortte uit uitstorte uitstortte
      subjunctive plur.1 storten uit stortten uit uitstorten uitstortten
      imperative sing. stort uit
      imperative plur.1 stort uit
      participles uitstortend uitgestort
      1) Archaic.

Voorbeeldzinnen met " uitstorten "

Beschikbare vertalingen

Auteurs