uitglijden in woordenboek Nederlands

uitglijden

Betekenissen en definities van "uitglijden"

door glijden ten val komen
Omvallen (meestal onverwacht) op de grond of vloer, omdat de vloer glad of slijmerig is.

(Verb) Conjugation of uitglijden

infinitive	uitglijden
	main clause		subordinate clause
	present tense	past tense	present tense	past tense
1st person singular	glijd uit	gleed uit	uitglijd	uitgleed
2nd person sing. (jij/u)	glijdt uit	gleed uit	uitglijdt	uitgleed<tr style="background: #F2F2FF;">	2nd person sing. (gij)	glijdt uit	gleedt uit	uitglijdt	uitgleedt
3rd person singular	glijdt uit	gleed uit	uitglijdt	uitgleed
plural	glijden uit	gleden uit	uitglijden	uitgleden

subjunctive sing.¹	glijde uit	glede uit	uitglijde	uitglede
subjunctive plur.¹	glijden uit	gleden uit	uitglijden	uitgleden

imperative sing.	glijd uit
imperative plur.¹	glijdt uit

participles	uitglijdend	(hebben) uitgegleden
¹⁾ Archaic.

Inflection of uitglijden (strong class 1, separable)
infinitive	uitglijden
past singular	gleed uit
past participle	uitgegleden
infinitive	uitglijden
gerund	uitglijden n
verbal noun	—
	main clause		subordinate clause
	present tense	past tense	present tense	past tense
1st person singular	glijd uit	gleed uit	uitglijd	uitgleed
2nd person sing. (jij)	glijdt uit	gleed uit	uitglijdt	uitgleed
2nd person sing. (u)	glijdt uit	gleed uit	uitglijdt	uitgleed
2nd person sing. (gij)	glijdt uit	gleedt uit	uitglijdt	uitgleedt
3rd person singular	glijdt uit	gleed uit	uitglijdt	uitgleed
plural	glijden uit	gleden uit	uitglijden	uitgleden

subjunctive sing.¹	glijde uit	glede uit	uitglijde	uitglede
subjunctive plur.¹	glijden uit	gleden uit	uitglijden	uitgleden

imperative sing.	glijd uit
imperative plur.¹	glijdt uit

participles	uitglijdend	uitgegleden
¹⁾ Archaic.