rank in woordenboek Nederlands

  • rank

    Betekenissen en definities van "rank"

    Grammatica en verbuiging van rank

    • (Adjective) Declension of rank
      positive comparative superlative
      attributive predicative/adverbial
      predicative/adverbial rank ranker  
      neutersingular indefinite rank ranker
      definite ranke rankere rankste het rankst(e)
      common singular ranke rankere rankste de rankste
      plural ranke rankere rankste de rankste
      partitive ranks rankers  
    • rank ( comparative ranker, superlative rankst)
    • rank f. and m. ( plural ranken, diminutive rankje, diminutive plural rankjes)
    • rank (comparative ranker, superlative rankst) ;;
      Inflection of rank
      uninflected rank
      inflected ranke
      comparative ranker
      positive comparative superlative
      predicative/adverbial rank ranker het rankst
      het rankste
      indefinite m./f. sing. ranke rankere rankste
      n. sing. rank ranker rankste
      plural ranke rankere rankste
      definite ranke rankere rankste
      partitive ranks rankers
    • rank f (plural ranken, diminutive rankje n)

Voorbeeldzinnen met " rank "