onderbreken in woordenboek Nederlands

  • onderbreken

    Betekenissen en definities van "onderbreken"

    • actie ondernemen om een in gang zijnd proces tot staan te brengen
    • Een functie, taak, postie, gebeurtenis of dienst stoppen of onderbreken.

    Grammatica en verbuiging van onderbreken

    • onderbreken (strong class 4)
    • (Verb) Conjugation of onderbreken
      infinitive onderbreken
      present tense past tense
      1st person singular onderbreek onderbrak
      2nd person sing. (jij/u) onderbreekt onderbrak <tr style="background: #F2F2FF;"> 2nd person sing. (gij) onderbreekt onderbraakt
      3rd person singular onderbreekt onderbrak
      plural onderbreken onderbraken
      subjunctive sing.1 onderbreke onderbrake
      subjunctive plur.1 onderbreken onderbraken
      imperative sing. onderbreek
      imperative plur.1 onderbreekt
      participles onderbrekend (hebben/zijn) onderbroken
      1) Archaic.
    • Inflection of onderbreken (strong class 4, prefixed)
      infinitive onderbreken
      past singular onderbrak
      past participle onderbroken
      infinitive onderbreken
      gerund onderbreken n
      verbal noun —
      present tense past tense
      1st person singular onderbreek onderbrak
      2nd person sing. (jij) onderbreekt onderbrak
      2nd person sing. (u) onderbreekt onderbrak
      2nd person sing. (gij) onderbreekt onderbraakt
      3rd person singular onderbreekt onderbrak
      plural onderbreken onderbraken
      subjunctive sing.1 onderbreke onderbrake
      subjunctive plur.1 onderbreken onderbraken
      imperative sing. onderbreek
      imperative plur.1 onderbreekt
      participles onderbrekend onderbroken
      1) Archaic.
  • Onderbreken

Voorbeeldzinnen met " onderbreken "

Beschikbare vertalingen

Auteurs